paideianet.gr Η σελίδα της Αυτόνομης Παρέμβασης Εκπαιδευτικών

Text size
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ Για την ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης

Για την ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης

E-mail Εκτύπωση PDF

Το άρ­θρο 16 του Συ­ντάγ­μα­τος ο­ρί­ζει το γε­νι­κό μορ­φω­τι­κό ι­δεώ­δες για ό­λες τις βαθ­μί­δες της εκ­παί­δευ­σης και πα­ρα­πέ­μπει στην αν­θρω­πι­στι­κή και ε­λευ­θε­ρια­κή πα­ρά­δο­ση του ευ­ρω­παϊκού δια­φω­τι­σμού. Απο­τε­λεί υ­πε­ρα­σπι­στή αυ­τής της πα­ρά­δο­σης. Η Αρι­στε­ρά κλή­θη­κε και κα­λεί­ται πολ­λές φο­ρές στην ι­στο­ρία του τό­που μας να υ­πε­ρα­σπι­στεί τα α­ξια­κά προ­στάγ­μα­τα αυ­τής της θέ­σπι­σης, α­να­δει­κνύο­ντας τον α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της γνώ­σης και της μά­θη­σης που αμ­φι­σβη­τεί εκ των έ­σω το ρό­λο της παι­δείας ως ι­δε­ο­λο­γι­κού μη­χα­νι­σμού του κρά­τους.


Η γνώ­ση και η μά­θη­ση προϋπο­θέ­τουν και συν­δέ­ο­νται ευ­θέως με την ε­λευ­θε­ρία την ο­ποία προά­γουν. Συν­δέ­ο­νται με την έν­νοια του «κοι­νού κα­λού», με την α­να­ζή­τη­ση της α­λή­θειας και του ορ­θού λό­γου. Αυ­τό προ­τάσ­σε­ται στο άρ­θρο 16, η διά­πλα­ση (των Ελλή­νων) σε ε­λεύ­θε­ρους και υ­πεύ­θυ­νους πο­λί­τες.

Στα χέ­ρια των α­γο­ρώ­ν

Δυ­στυ­χώς, η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή που α­σκεί­ται στο χώ­ρο της εκ­παί­δευ­σης α­πό τις κυ­βερ­νή­σεις της ΝΔ και του ΠΑ­ΣΟΚ δεν εν­δια­φέ­ρε­ται για τη δια­μόρ­φω­ση ε­λεύ­θε­ρων και υ­πεύ­θυ­νων πο­λι­τών με κρι­τι­κή συ­νο­λι­κή σκέ­ψη και γνώ­ση των ε­πι­τευγ­μά­των του πο­λι­τι­σμού και της ε­πι­στή­μης. Πί­σω α­πό τις δια­κη­ρύ­ξεις για την «κοι­νω­νία της μά­θη­σης» και της πλη­ρο­φο­ρίας α­πα­ξιώ­νουν πολ­λα­πλά τη μόρ­φω­ση και ει­σά­γουν την έν­νοια της α­γο­ράς της εκ­παί­δευ­σης και της κα­τάρ­τι­σης, ευ­θυ­γραμ­μί­ζο­νται με την ο­δη­γία της Κο­μι­σιόν (Λευ­κή Βί­βλος για την εκ­παί­δευ­ση και κα­τάρ­τι­ση, 1995), τη δια­κή­ρυ­ξη της Μπο­λό­νια, τις ο­δη­γίες του ΟΟ­ΣΑ και του ΠΟ­Ε πε­ρί πι­στο­ποίη­σης και δια­πί­στευ­σης της ποιό­τη­τας κ.λπ. Οι ευ­ρω­παϊκές αυ­τές πο­λι­τι­κές ση­μαί­νουν την α­πό­συρ­ση των κρα­τώ­ν-με­λών α­πό την υ­πο­χρέω­σή τους να χρη­μα­το­δο­τούν την εκ­παί­δευ­ση και τη με­τα­κύ­λι­ση αυ­τών των δα­πα­νών στους πο­λί­τες τους, κα­θώς και τη δη­μιουρ­γία «χώ­ρου» για να α­να­πτυ­χθεί μια τε­ρά­στια α­γο­ρά εκ­παι­δευ­τι­κών υ­πη­ρε­σιών και προϊό­ντων, ε­μπο­ρι­κά τυ­πο­ποιη­μέ­νων και πι­στο­ποιη­μέ­νων.
Και­νο­φα­νείς θε­σμοί, ό­πως η διά βίου μά­θη­ση, η εξ α­πο­στά­σεως εκ­παί­δευ­ση και η ε­πι­μόρ­φω­ση, πλα­γιο­κο­πούν το δη­μό­σιο πα­νε­πι­στή­μιο, το υ­πο­βαθ­μί­ζουν, με­τα­τρέ­πουν τη μόρ­φω­ση σε ε­πι­χεί­ρη­ση κα­θα­ρά ερ­γα­λεια­κή, σε αγ­χω­τι­κή α­να­ζή­τη­ση του δή­θεν χρή­σι­μου. Στη βά­ση της γε­νι­κευ­μέ­νης α­νερ­γίας, οι σπου­δα­στές μας α­πο­μο­νω­μέ­νοι, α­να­σφα­λείς και έ­ντρο­μοι κι­νού­νται και αυ­τοί χρη­σι­μο­θη­ρι­κά, για να ε­ξα­σφα­λί­σουν μια θέ­ση στον ή­λιο...
Πέ­ραν ό­μως αυ­τών, ε­πι­χει­ρούν πα­ράλ­λη­λα και την εκ των έ­σω διά­λυ­ση και ι­διω­τι­κο­ποίη­σή της. Σύμ­φω­να με τον ΟΟ­ΣΑ, η διε­θνο­ποίη­ση της εκ­παί­δευ­σης και του ε­μπο­ρίου των εκ­παι­δευ­τι­κών προϊό­ντων ε­πι­βάλ­λει στα πα­νε­πι­στή­μια να α­κο­λου­θή­σουν το «ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κό ι­δεώ­δες», να εν­σω­μα­τώ­σουν την πο­λύ­τι­μη ε­μπει­ρία των ε­πι­χει­ρή­σεων σε ε­πί­πε­δο πε­ριε­χο­μέ­νου, δι­δα­σκα­λίας και διοί­κη­σης. Στην Αγγλία η λέ­ξη «student» (σπου­δα­στής) έ­χει α­ντι­κα­τα­στα­θεί με τη λέ­ξη «customer» (πε­λά­της). Το «ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κό ι­δεώ­δες» στη χώ­ρα μας με­τα­φρά­στη­κε σε εκ­συγ­χρο­νι­σμό, με­ταρ­ρύθ­μι­ση, α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα, α­ντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα, σύν­δε­ση με την α­γο­ρά, α­ρι­στεία, α­ξιο­κρα­τία, δια­θε­σι­μό­τη­τα.
Πο­τέ λέ­ξεις της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας δεν βιά­στη­καν με τέ­τοιο τρό­πο, ό­σο α­πό τους πο­λι­τι­κούς συμ­μά­χους του δόγ­μα­τος «κα­τα­δι­κά­ζο­μεν τη βία απ' ό­που και αν προέρ­χε­ται». Η α­κραία ε­πί­θε­ση στην εκ­παί­δευ­ση ε­ξε­λί­χθη­κε με τρεις τρό­πους. Με την κή­ρυ­ξη ε­νός α­νε­λέ­η­του οι­κο­νο­μι­κού πο­λέ­μου, με την προ­πα­γάν­δα δυ­σφή­μι­σης ο­λό­κλη­ρης της εκ­παί­δευ­σης και των εκ­παι­δευ­τι­κών και τη θε­σμι­κή πρι­μο­δό­τη­ση της ι­διω­τι­κής εκ­παί­δευ­σης και, τέ­λος, με τη θε­σμι­κή κα­το­χύ­ρω­ση του «ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κού ι­δεώ­δους» ε­ντός της δη­μό­σιας εκ­παί­δευ­σης...

Με­γά­λη εκ­παι­δευ­τι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση

Η κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς θα πά­ρει ά­με­σα μέ­τρα για να μην κα­ταρ­ρεύ­σει η δη­μό­σια εκ­παί­δευ­ση. Ο στό­χος μας εί­ναι δι­πλός: να δια­σω­θούν και να μπο­ρέ­σουν να λει­τουρ­γή­σουν τα σχο­λεία, τα ΤΕΙ, τα πα­νε­πι­στή­μια και να ξε­κι­νή­σει η δια­δι­κα­σία για τη με­γά­λη εκ­παι­δευ­τι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση.
Σή­με­ρα πα­ρά πο­τέ χρειά­ζε­ται η Αρι­στε­ρά να εγ­γυη­θεί ό­τι στα δη­μό­σια σχο­λεία τα παι­διά θα μα­θαί­νουν «κα­λά γράμ­μα­τα». Να στα­μα­τή­σει τον κα­τα­κερ­μα­τι­σμό της γνώ­σης. Να μειώ­σει τις ε­ξε­τά­σεις και να αυ­ξή­σει το δι­δα­κτι­κό χρό­νο. Να γε­νι­κεύ­σει α­ντί να κα­ταρ­γεί το ο­λοή­με­ρο σχο­λείο, στο δη­μο­τι­κό και το γυ­μνά­σιο, ώ­στε να κά­νει τα σχο­λεία κέ­ντρα γει­το­νιάς και πο­λι­τι­σμού. Το παι­δί θα μέ­νει στο σχο­λείο για να κά­νει μου­σι­κή, καλ­λι­τε­χνι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, α­θλη­τι­σμό, η­λεκ­τρο­νι­κούς υ­πο­λο­γι­στές και ε­πι­πλέ­ον ξέ­νες γλώσ­σες. Τε­λειώ­νο­ντας τη δω­δε­κά­χρο­νη υ­πο­χρεω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση πρέ­πει να γνω­ρί­ζει πο­λύ κα­λά μια του­λά­χι­στον ξέ­νη γλώσ­σα. Συγ­χρό­νως, πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πί­σου­με τον υ­πο­σι­τι­σμό των νέων και την έλ­λει­ψη εμ­βο­λια­σμών. Σ' αυ­τό το σχο­λείο κα­νείς εκ­παι­δευ­τι­κός ή σχο­λι­κός φύ­λα­κας δεν πε­ρισ­σεύει. Γι' αυ­τό δε­σμευό­μα­στε για την ε­πα­να­πρόσ­λη­ψή τους.
Η δια­μόρ­φω­ση ε­νός συ­νο­λι­κού στρα­τη­γι­κού σχε­δίου α­να­συ­γκρό­τη­σης της εκ­παί­δευ­σης και της εκ­παι­δευ­τι­κής πο­λι­τι­κής εί­ναι μια δια­δι­κα­σία συ­νε­χούς ε­πα­να­τρο­φο­δό­τη­σης και προ­σαρ­μο­γών. Το σχέ­διο α­πο­τυ­πώ­νει α­να­γκα­στι­κά τη συσ­σω­ρευ­μέ­νη ε­μπει­ρία και γνώ­ση μέ­χρι τη στιγ­μή εκ­πό­νη­σής του ε­ντός του πο­λι­τι­κού υ­πο­κει­μέ­νου που το ε­πε­ξερ­γά­ζε­ται, εν προ­κει­μέ­νω του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.
Θεω­ρού­με ό­τι η πρό­τα­σή μας ε­μπε­ριέ­χει τη φι­λο­σο­φία του εκ­παι­δευ­τι­κού κι­νή­μα­τος. Όμως α­παι­τεί­ται ευ­ρεία κοι­νω­νι­κή νο­μι­μο­ποίη­ση, η ο­ποία προϋπο­θέ­τει την ε­νερ­γό συμ­με­το­χή εκ­παι­δευ­τι­κών και εκ­παι­δευο­μέ­νων και ο­δη­γεί σε ε­πα­να­δια­τύ­πω­ση του συ­νο­λι­κού σχε­δίου. Η δια­δι­κα­σία αυ­τή, αν δεν συμ­βαί­νει σε πε­ριό­δους κοι­νω­νι­κής κι­νη­τι­κό­τη­τας, πε­ριο­ρί­ζε­ται σε έ­ναν κύ­κλο δια­νοου­μέ­νων και συν­δι­κα­λι­στών ε­ντός της Αρι­στε­ράς που συ­νή­θως πα­ρά­γει σχη­μα­τι­κές α­ντι­πα­ρα­θέ­σεις και βε­βαίως δεν α­πο­κτά ευ­ρύ­τε­ρα κοι­νω­νι­κά α­κρο­α­τή­ρια.
Όμως έ­χου­με τη με­γά­λη τύ­χη ως ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να ε­πε­ξερ­γα­ζό­μα­στε αυ­τό το σχέ­διο σε πε­ρίο­δο με­γά­λων κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών α­να­κα­τα­τά­ξεων, α­φε­νός στις ο­ποίες οι εκ­παι­δευ­τι­κοί και οι ερ­γα­ζό­με­νοι ό­λων των βαθ­μί­δων παί­ζουν ση­μα­ντι­κό ρό­λο με τις κι­νη­το­ποιή­σεις τους, α­φε­τέ­ρου έ­χου­με την ευ­θύ­νη και προσ­δο­κία ό­τι θα κλη­θού­με να το υ­λο­ποιή­σου­με...

Δη­μο­κρα­τι­κό α­παι­τού­με­νο: ο διά­λο­γος

Βα­σι­κός στό­χος του προ­γράμ­μα­τός μας εί­ναι η α­πο­κα­τά­στα­ση της α­ξιο­πρέ­πειας των εκ­παι­δευ­τι­κών ό­λων των βαθ­μί­δων, οι ο­ποίοι θα έ­χουν τον κύ­ριο λό­γο για τη θε­σμι­κή ε­πε­ξερ­γα­σία ε­νός νέ­ου κα­τα­στα­τι­κού χάρ­τη για την παι­δεία. Η δια­δι­κα­σία για μια με­γά­λη εκ­παι­δευ­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση έ­χει έ­ναν ξε­κά­θα­ρο στό­χο: την κα­θο­λι­κό­τη­τα του δι­καιώ­μα­τος στη μόρ­φω­ση σε έ­να ποιο­τι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα. Δη­μο­κρα­τι­κό α­παι­τού­με­νο εί­ναι ο  πραγ­μα­τι­κός διά­λο­γος  με ό­λους τους εκ­παι­δευ­τι­κούς και ε­ρευ­νη­τι­κούς φο­ρείς, τους μα­θη­τές, φοι­τη­τές και γο­νείς.
Πριν α­πό 95 χρό­νια, ο με­γά­λος δά­σκα­λος κι ο­ρα­μα­τι­στής παι­δα­γω­γός Δη­μή­τρης Γλη­νός, στο πε­ρί­φη­μο άρ­θρο του «Πε­ρί α­γραμ­μα­το­σύ­νης» (πε­ριο­δι­κό Νέ­ος Δρό­μος, Δε­κέμ­βριος 1928) έ­γρα­φε:
«Η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία υ­πο­κρί­νε­ται τον κα­τά­πλη­χτο. Εφη­με­ρι­δο­γρά­φοι, α­πο­θη­κά­ριοι της σο­φίας στο Πα­νε­πι­στή­μιο, Πρυ­τά­νεις, "γο­νείς" και πο­λί­τες, "που πο­νούν τον τό­πο", βγή­καν στις ε­φη­με­ρί­δες και σκί­ζουν τά­χα τα ρού­χα τους, για­τί πλά­κω­σε "κύ­μα α­γρα­μα­τω­σύ­νης". Και α­να­ζη­τούν τα αί­τια και τη θε­ρα­πεία. Μα αν εί­ναι κά­τι θλι­βε­ρό, θλι­βε­ρό­τε­ρο και α­πό την α­γρα­μα­τω­σύ­νη εί­ναι ο τρό­πος που α­ντι­κρί­ζε­ται το πρό­βλη­μα. Αλη­θι­νή πα­ρά­κρου­ση. Κα­μιά α­ντι­κει­με­νι­κό­τη­τα. Ο κα­θέ­νας, ό­που μι­σεί, ε­κεί και λα­λεί και κα­τα­λα­λεί. Φταίει ο Βε­νι­ζέ­λος, φταίει το Πα­νε­πι­στή­μιο, φταί­νε οι κα­θη­γη­τές της Μέ­σης Παι­δείας, φταί­νε οι δη­μο­δι­δά­σκα­λοι, φταί­νε οι ελ­λη­νο­δι­δά­σκα­λοι, φταίει ο πό­λε­μος, φταί­νε τα θρα­νία, φταί­νε οι μι­στοί, φταίει το Κρά­τος, μα προ πά­ντων φταί­νε οι μα­λια­ροί, οι κο­μου­νι­στές, οι ά­θε­οι. Ποιοι άλ­λοι; Αν δεν ή­τα­ν... η κ. Ρό­ζα Ιμβριώ­τη δε θα εί­χα­με α­φτό το α­παί­σιο κα­τά­ντη­μα. Και κα­νέ­νας δεν α­ντι­κρί­ζει νη­φά­λια την κα­τά­στα­ση. Κα­νέ­νας δεν α­να­λύει το φαι­νό­με­νο, που εί­ναι τό­σο πο­λυ­σύν­θε­το, τό­σο βα­θιά ρι­ζω­μέ­νο στον ορ­γα­νι­σμό μας, με α­λη­θι­νή στορ­γή, με α­λη­θι­νό πό­νο για το λαό, που γι' α­φτόν ου­σια­στι­κά πρό­κει­ται».
Έναν αιώ­να με­τά τα άρ­θρα για την εκ­παί­δευ­ση δια­τη­ρούν τον ί­διο τό­νο και αι­τιο­λο­γούν α­κρι­βώς με τον ί­διο τρό­πο, που φούρ­κι­ζε τον Γλη­νό, τις κα­κο­δαι­μο­νίες της. Το αί­τη­μα του Γλη­νού πα­ρα­μέ­νει ό­σο πο­τέ ζω­ντα­νό: να α­ντι­κρί­σου­με το πρό­βλη­μα πο­λύ­πλευ­ρα και κα­τά­μα­τα. Αυ­τή τη γεν­ναία μα­τιά έ­χει στο ό­ρα­μά του ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αυ­τήν ε­πε­ξερ­γά­ζε­ται διαρ­κώς και διαρ­κώς πλου­τί­ζει και βελ­τιώ­νει στο πρό­γραμ­μά του κι αυ­τήν θα α­γω­νι­στεί να πραγ­μα­τώ­σει ό­ταν α­να­τρα­πούν α­πό το λαό τού­τες οι ά­θλιες πο­λι­τι­κές που θέ­λουν το λαό φτω­χό και υ­πο­ταγ­μέ­νο.

Της Θεανώς Φωτίου

Αναδημοσίευση: Εποχή

Τελευταία Ενημέρωση ( Τετάρτη, 12 Μάρτιος 2014 17:30 )  

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ