paideianet.gr Η σελίδα της Αυτόνομης Παρέμβασης Εκπαιδευτικών

Text size
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΜΕΛΩΝ ΕΡΑ ΣΤΗΝ 87η ΓΣ ΤΗΣ ΔΟΕ[ 22-23-24/6/18] ΜΠΑΛΤΑΣ ΘΟΔΩΡΗΣ. [Η΄ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ]

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΜΕΛΩΝ ΕΡΑ ΣΤΗΝ 87η ΓΣ ΤΗΣ ΔΟΕ[ 22-23-24/6/18] ΜΠΑΛΤΑΣ ΘΟΔΩΡΗΣ. [Η΄ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ]

E-mail Εκτύπωση PDF

 

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, η εκπαίδευση εδώ και εννιά χρόνια βρέθηκε στη μέγγενη των Μνημονίων, της επιτροπείας και της λιτότητας. στις κατευθύνσεις του ΟΑΣΑ. Στις ράγες όμως της συρρίκνωσής της ως δημόσια κατάκτηση και ως καθολικό αγαθό βρέθηκε και ως επιλογή από τις Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Να θυμίσω κάποιες μόνο επιλογές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που επιβεβαιώνουν αυτή τη θέση:

Φωτοτυπίες, αντί βιβλία, πρόσληψη αναπληρωτών από τον Οκτώβριο και μετά, με μεγάλο μέρος ακόμα και μετά το νέο έτος με αποτέλεσμα χιλιάδες κενά σε όλη τη χώρα, διάταξη για υποχρεωτική μετάθεση σε όλη την επικράτεια, την «αυτοδίκαιη αργία» για “καταγγελίες” ακόμα και εκτός υπηρεσίας, προσωπική αξιολόγηση-χειραγώγηση - σύνδεση με τον μισθό και με ανοιχτές πόρτες και παράθυρα για απόλυση- χαρακτηριστική ήταν η διάταξη του περίφημου υποχρεωτικού 15% για «κόψιμο» και απόλυση, απόλυση σχεδόν τριών χιλιάδων εκπαιδευτικών και δώρο στους επιχειρηματίες τμήμα της δημόσιας εκπαίδευσης. Κατάργηση-συγχώνευση 1400 σχολείων, και όλα αυτά μαζί με τη συρρίκνωση της χρηματοδότησης, τη μείωση των μισθών και των συντάξεων συνέθεσαν ένα τοπίο βίαιης επίθεσης στην εκπαίδευση, στους εκπαιδευτικούς και στα μαθησιακά δικαιώματα των μαθητών.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό τοπίο είχαμε κατακτήσεις με την ανατροπή των περισσότερων από τα παραπάνω και με μικρότερες και μεγαλύτερες νίκες και σε άλλα θέματα. Γι αυτό το λόγο η ΕΡΑ - εκτός από τις διεκδικήσεις μας λέμε το αυτονόητο: «Υπερασπιζόμαστε τις κατακτήσεις μας» και μας κάνει εντύπωση που γι αυτές δεν κάνουν καμιά αναφορά ούτε η ΔΟΕ ούτε και άλλες παρατάξεις.

Η ανάγκη υπεράσπισης των κατακτήσεών μας πρέπει να είναι διαρκής και πάντα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση. Αρκεί να αναλογιστούμε και να μην ξεχνάμε τι έγινε στην εκπαίδευση από το 2010, αλλά και δηλώσεις τωρινές όπως η παρακάτω: «Δέσμευσή μου είναι να καταργήσω το νόμο Γαβρόγλου. Η κατάργηση δε του Προεδρικού Διατάγματος 152 ευνοεί την αναξιοκρατία και τελικά εξυπηρετεί το κομματικό κράτος». Δήλωση του προέδρου της ΝΔ, της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκου Μητσοτάκη. Θα καταργήσει το 152 , και θα επαναφέρει τι; Τον νόμο αξιολόγηση –απόλυση, το 15% των εκπαιδευτικών εκτός εκπαίδευσης. Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι άλλες παρατάξεις, αλλά εμείς δεν θα επιτρέψουμε και κινηματικά και πολιτικά να γυρίσουν τα χρόνια πίσω ώστε να του δοθεί η δυνατότητα να κάνει ποτέ και κάποτε πράξη τις εξαγγελίες του ο κ. Μητσοτάκης.

Κάτι για την κατάργηση του Π.Δ. 152. Με έκπληξη διάβασα και ενώ έχει καταργηθεί το Π.Δ. 152 , η προσωπική αξιολόγηση δηλαδή, ένα καθολικό αίτημα του κλάδου, όχι μόνο δεν παρουσιάζεται ως νίκη, αλλά αντίθετα υπάρχουν ανακοινώσεις παρατάξεων που λένε το απίστευτο: «… Η αξιολόγηση που τρέχει τώρα μετά την ψήφιση του νόμου Γαβρόγλου είναι η χειρότερη και η πιο επικίνδυνη απ' όλες τις προηγούμενες»:! Μάλιστα. Έτσι θα κάνουμε κουβέντα; Έτσι θα γίνουμε πιστικοί ότι δεν προτάσσουμε πολιτικές σκοπιμότητες αλλά τα συμφέροντα του κλάδου;

Αντί να λέγονται τα παραπάνω δεν θα έπρεπε οι παρατάξεις και η ΔΟΕ να έχουν πρόταση για την αξιολόγηση-κρίση των «στελεχών» εκπαίδευσης, των διευθυντών και υποδιευθυντών που πράγματι υπάρχει θέμα; Εμείς είμαστε αντίθετοι με τον νόμο σε αυτό το σημείο διότι πέραν των άλλων («προσόντα» –συνέντευξη) δεν μπορεί ποσοτικοί χαρακτηρισμοί μεταξύ συνεργατών στο ίδιο σχολείο να αντικαταστήσουν την ανάγκη δημιουργίας σχέσεων συναδελφικών, σχέσεων εμπιστοσύνης και συνεργατισμού που πρέπει να υπάρχουν στα σχολεία.

Η ΕΡΑ και σήμερα πιστεύει και προτείνει το εκπαιδευτικό κίνημα να συνταχθεί και να αγωνιστεί υπέρ της θέσης πως ο διευθυντής σχολείου να επιλέγεται και από τον σύλλογο διδασκόντων, να έχει ρόλο συντονιστή και όχι διοικητικού στελέχους που θα προέρχεται από «πίνακες» και θα βρίσκεται σε παράλληλη σχέση με τον σύλλογο διδασκόντων.

Δυστυχώς αυτή η θέση απορρίφθηκε από το ΣτΕ, σε μια χρονική στιγμή που όμως ούτε η ΔΟΕ και οι περισσότερες παρατάξεις την υποστήριξαν – μάλιστα, η ΔΑΚΕ και η ΔΗΣΥ-ΠΑΣΚ κατήγγειλαν την παραπάνω θέση. Έστω και σήμερα θα τοποθετηθείτε σ αυτό το θέμα; Ποια είναι η πρότασή σας; Ο αποκλεισμός των συναδέλφων να έχουν λόγο στην κρίση των στελεχών και τελικά η συνέντευξη στα συμβούλια να είναι ο «κριτής»;

Η ύπαρξη πινάκων στελεχών εκπαίδευσης έξω και πάνω από την πραγματικότητα του κάθε σχολείου είναι η θέση της ΔΟΕ;

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, κατά τη γνώμη μου αυτό ακριβώς είναι ο ορισμός του διοικητισμού και δεν το λέω μόνο εγώ αλλά και άξιοι συνάδελφοί σας προηγούμενων δεκαετιών που δεν ήταν στην Αριστερά. Δυστυχώς όμως ΔΑΚΕ και ΔΗΣΥ δεν «πιάνουν» τέτοια θέματα και συντάσσονται τελικά υπέρ του διοικητισμού με πιο χαρακτηριστική τους ενέργεια την καταγγελία του νόμου Κουράκη-Μπαλτά και τη συμφωνία τους για τον αποκλεισμό των συναδέλφων από το να έχουν λόγο για την κρίση των στελεχών.

Σε αντίθεση με τη μη θέση της ΔΟΕ για την κρίση στελεχών όλες οι παρατάξεις και η ΔΟΕ πολύ σωστά πρόταξε με τρόπο αγωνιστικό το θέμα της δίχρονης υποχρεωτικής φοίτησης στο νηπιαγωγείο. Η ΔΟΕ πιο συγκεκριμένα, τον τελευταίο χρόνο ειδικά,αλλά και πρόπερσι, κατανόησε- παρ’ ότι δεν το ομολόγησε- κάτι σημαντικό: Ότι το πολιτικό πεδίο στη χώρα ήταν τέτοιο που θα μπορούσε να δημιουργήσει ατζέντα διεκδίκησης που θα οδηγούσε σε νίκες. Τι θέλω να πω, μνημόνια είχαμε από το 2010 μέχρι το 2014, μνημόνια από το 2015-2017, 2018, αλλά το ζήτημα της δίχρονης υποχρεωτικής φοίτησης στο Νηπιαγωγείο το έθεσε σωστά και επιτακτικά τώρα και όχι ’11 ούτε το ’12 ούτε το ’13 γιατί προφανώς γνώριζε τη θέση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Και το έθεσε στη σωστή του βάση - όπως εδώ και χρόνια η ΕΡΑ πρότεινε- δίχρονη υποχρεωτική φοίτηση στο νηπιαγωγείο στα πλαίσια 14χρονης δημόσια υποχρεωτικής εκπαίδευσης, και όχι χρησιμοποιώντας το 2 συν 12, πράγμα που δυστυχώς κάνουν παρατάξεις σε κείμενά τους, μη κατανοώντας ότι ξεχωρίζουν το νηπιαγωγείο από την υπόλοιπη υποχρεωτική εκπαίδευση, ωσάν να είναι μην είναι μέρος αυτής.

Σε σχέση με την ψήφιση και την εφαρμογή του νόμου βλέπω αντιδράσεις που φτάνουν να πυροβολούν ακόμα και τον ίδιο τον νόμο που ψηφίστηκε. Οι συνάδελφοι αυτοί δεν κατανοούν ότι από καλύτερες θέσεις παλεύεις στην υλοποίηση και την εφαρμογή ενός νόμου από το να ζητάς την ψήφισή του;

Προφανώς και η διεκδίκηση στην πράξη για την εφαρμογή του νόμου για τη δίχρονη υποχρεωτική φοίτηση στο νηπιαγωγείο συνεχίζεται. Γι αυτό από τον Σεπτέμβριο πρέπει να είναι μέσα στις αγωνιστικές μας διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις ώστε ο νόμος να εφαρμοστεί όσο το δυνατό γρηγορότερα σε όλη την επικράτεια. Επιπλέον η ΕΡΑ αυτή την πρότασή της τη συνοδεύει με κάτι αναγκαίο που δεν λέγεται από άλλες παρατάξεις, τη δημιουργία Δημόσιου Οργανισμού Σχολικών Κτηρίων, ώστε να σταματήσει το φαινόμενο η ανέγερση σχολείων να εναπόκειται αποκλειστικά στην ευθύνη των Δήμων και τελικά οι  αντικειμενικές αλλά και «υποκειμενικές» αδυναμίες αυτών να καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι των υλικοτεχνικών δομών της εκπαίδευσης.

Για τις ανάγκες της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών για τα μεγάλα προτάγματα και τις διεκδικήσεις μας:

Οι συνάδελφοι/ισσες που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες δεν είναι αναπληρωτές, αλλά συμβασιούχοι και πρέπει να έχουν μόνιμη και σταθερή εργασία. Κοιτάξτε, όλοι λέμε υπέρ της σταθερής και μόνιμης εργασίας, αλλά δυστυχώς οι πολιτικές αφηγήσεις στη χώρα, δεν λένε όλες το ίδιο.Δεν πέρασε πολύς καιρός που κάποιος πολιτευτής της Ν.Δ. «μαρτύρησ娻 τη θέση τους. Ξέρετε τι είπε; «Εγώ θέλω να είμαι ειλικρινής, είμαι υπέρ της άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο». Επιπλέον πρέπει να ομολογήσουμε ότι για τα ζητήματα της εργασίας υπήρξε ήττα όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο γενικότερα. Σήμερα στην ουσία βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή, σε μια διαδικασία ανατροπής της ήττας και υπό αυτό το πρίσμα οι μόνιμοι μαζικοί διορισμοί εκτός του ότι θα σταματήσουν την ταλαιπωρία και την ομηρία χιλιάδων συναδέλφων, αν επιτευχθεί, θα αποτελέσει και νίκη πολιτική – ιδεολογική.

Μόνιμοι μαζικοί διορισμοί τώρα λοιπόν που θα βασίζονται στην προϋπηρεσία, σε όλη την προϋπηρεσία και σε ένα πολύ μικρότερο ποσοστό, στο χρόνο λήψης πτυχίου. Το πτυχίο να είναι η μόνη προϋπόθεση για εργασία και τα ακαδημαϊκά κριτήρια (μεταπτυχιακά-διδακτορικά-άλλα πτυχία) να μοριοδοτούνται (για να μην έχουμε και φαινόμενα σαν του ’15 που το ΣτΕ έριξε τους πίνακες αναπληρωτών) αλλά σε ποσοστό όχι πάνω του 20%, σε σχέση με το μέγιστο της προϋπηρεσίας, διότι τότε θα αλλοιωθεί και η προϋπηρεσία χιλιάδων συναδέλφων που υπηρέτησαν και υπηρετούν για χρόνια την εκπαίδευση, αλλά και η αξία καθαυτών των πτυχίων πρόσληψης.

Όμως το θέμα της εργασίας των εκπαιδευτικών και των διορισμών συσχετίζεται άμεσα και με την ύπαρξη θέσεων εργασίας. Για να υπάρξουν θέσεις εργασίας μόνιμες, όχι μόνο για τους αναπληρωτές αλλά και για πολλούς άλλους νέους εκπαιδευτικούς που αιτούνται εργασία κάθε χρόνο (120 χιλιάδες είναι οι αιτήσεις) θα πρέπει να διεκδικήσουμε:

  1. 1.μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, πλήρη σύνταξη στα 35 χρόνια εργασίας.
  2. 2.μείωση άμεσα, τώρα, όχι στο μέλλον, του ανώτατου αριθμού μαθητών ανά τμήμα.
  3. 3.υπεύθυνος ολοημέρου για πάνω από 2 τμήματα.
  4. 4.μείωση του ωραρίου , ίσο με αυτό της δευτεροβάθμιας,
  5. 5.σταδιακή μείωση του διδακτικού ωραρίου και μετά την 20ετία, Να το θέσει η ΔΟΕ ως αίτημα τώρα, από τις πρώτες της διεκδικήσεις.
  6. 6.καθιέρωση παιδαγωγικής επιμορφωτικής συνεδρίασης που θα λογίζεται ως ώρα διδακτική.
  7. 7.ικανός αριθμός εκπαιδευτικών να βρίσκονται να βρίσκονται στη διάθεση των διευθύνσεων εκπαίδευσης για προσωρινές ολογοήμερες αναπληρώσεις.

Θετικά είναι τα μέτρα της κυβέρνησης τόσο για τις διδακτικές ώρες που προβλέπονται στο πρόγραμμα των βιβλιοθηκών, και γι αυτό θα πρέπει να διευρυνθεί σε όλα τα σχολεία

Ταυτόχρονα η μεγάλη αδικία για τα δικαιώματα των συμβασιούχων –αναπληρωτών πρέπει άμεσα να αποκατασταθεί. Πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά, εκπαιδευτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα στους αναπληρωτές. Η διεκδίκησή τους θα πρέπει να αποτελέσει αιτία άμεσου απεργιακού αγώνα, διότι η κατάσταση σήμερα είναι άκρως απαράδεκτη.

Επιπλέον κάποια άλλα ζητήματα που διαφεύγουν φορές της προσοχής μας:

Λύση τώρα για το αμετάθετο των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας. Σωστά δόθηκαν οι οργανικές στους συναδέλφους μόλις πριν 15 μέρες. Να παρθεί πρωτοβουλία και για τους εκπαιδευτικούς των κοινών ειδικοτήτων που ήταν στην Πρωτοβάθμια και να λυθεί άμεσα.

Λειτουργία των ΚΔΑΠ μόνο μετά τη λήξη του ολοημέρου και όχι πριν. Δεν μπορεί να έχουμε Ολοήμερο σχολείο μέχρι τις 4μμ και ταυτόχρονα να τρέχουν προγράμματα ΚΔΑΠ που να ξεκινάνε στη 1:30μμ.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι θα κλείσω με μια επισήμανση. Ενώ ορθά το Δ.Σ. της ΔΟΕ, δεν επέλεξε να αλλοιώσει την ημερήσια διάταξη και να θέσει το «Μακεδονικό» στην έναρξη των εργασιών , δυστυχώς το κάνανε κάποιοι συνάδελφοι, χρησιμοποιώντας μάλιστα ακραίες εκφράσεις περί πατριωτών και μη, χωρίς να συναισθάνονται και να βασίζονται στο ιστορικό πλαίσιο του ζητήματος, όπως αυτό διαμορφώθηκε μέσα στον χρόνο, αλλά και μέσα από τα επίσημες διαπραγματεύσεις όλων των κυβερνήσεων μέχρι τώρα. Δεν θέλω να επεκταθώ αλλά θα κλείσω με δυο δηλώσεις:

  • «Τι είναι η Κόκκινη γραμμή; είναι αυτό που οι σκοπιανοί θεωρούν αδιανόητο γι αυτούς, το να δώσουν μια κοινή ονομασία για τη χώρα τους και στο εσωτερικό και έναντι τρίτων χωρών, και έναντι των διεθνών οργανισμών. Αυτό που ο Καραμανλής το είχε πει και έμεινε ως περίφημος όρος «ergaomnes” . Αυτό οι Σκοπιανοί δεν το δέχονται και κατά την άποψή μου δεν πρόκειται να το δεχτούν, δηλαδή τη λεγόμενη συνταγματική τους ονομασία να την αλλάξουν…να συμφωνήσουν σε ένα όνομα για κάθε χρήση που δεν θα θίγει την ελληνικότητα της ελληνικής Μακεδονίας.».
  • «Υπάρχει επίσημη θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης, επικυρωμένη δις από την εθνική αντιπροσωπεία, για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις ergaomnes. Αυτή είναι η επίσημη θέση της εθνικής αντιπροσωπείας, όπως τουλάχιστον αποτυπώθηκε και στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Καραμανλή του 2007 και όπως επικυρώθηκε για άλλη μια φορά μετά τις διαπραγματεύσεις οι οποίες έγιναν στο Βουκουρέστι»

Ξέρετε ποιοι τα είπαν αυτά; Ο Σαμαράς ως πρωθυπουργός και ο Μητσοτάκης πριν λίγους μήνες ως αρχηγός της Ν.Δ., γι αυτό συνάδελφοι ας είστε λίγο πιο προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς.

Ευχαριστώ.

 

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ